Ik vertrek rond 8h30 naar Ariege voor een tiendaagse paardentrektocht. Ik ben dit keer alleen om de 1100km af te leggen met de wagen en ik heb halverwege, in Vierzon een hotelletje gereserveerd. Parijs is en blijft een heksenketel voor het autoverkeer en ik heb een goeie 2h nodig om er doorheen te komen. Maar dan is het aangenaam cruisen met de airco op 19.5º, cruise control op 120km en de cd speler op 30. Eens voorbij Parijs is het weer goed. In Vierzon ben ik rond 16h30 en ik heb ruim de tijd om op het terras mijn eerste aperitiefje te slurpen voor de escargots de bourgondie en de gigot d'agneau.
Na het ontbijt ben ik op weg, er is bijna geen verkeer, het is prachtig weer, zo'n goeie 30º en rond 15h ben ik in Saurat bij Dominic. Twee deelnemers zijn al ter plaatse. Romain, een zwitserse veeartse en haar 10jarige dochter Layane. Even later arriveren ook Michel en Brigitte en hun dochter Stephanie, oude bekenden. Christine, de echtgenote van Dominic heeft een Marrokaans gerechtenboek gevonden en we eten een soort kouwe yoghurtsoep en een tangine van eend en appelen. Ietwat ongewoon maar wel lekker.
De hemel is bedekt, om 7h30 afspraak om de paarden van de wei te halen en te voederen en om 8h30 is het de beurt aan de ruiters om te ontbijten.Paarden verdelen en opzadelen. Ik krijg Mateo, Michel krijgt Eletcho, Brigitte Brio, Stephanie Mustano, Romain Duno en Layane Matchito. Dominic berijdt Decibel. Zijn paard, Samson heeft een gespleten hoef, is buiten strijd en dat ziet er niet goed uit. We vertrekken rond 11h, het is bewolkt maar warm. We beginnen al direct met een klim naar de Col de Port en vandaar naar de Roc Blanc op 1500m. Daar piknikken we. Jammer, maar de bewolking verbergt het mooie uitzicht op de bergketens die de grens vormen tussen Spanje en Frankrijk. We arriveren bij de eerste gite Cavalus. Een beetje een verlopen boel waar ze Merens paarden kweken, zo te zien met niet al teveel commerciel succes. Maar de ontvangst is hartelijk en de apero de "caminard", cassis met rode wijn, vloeit rijkelijk. De maaltijd bestaat uit artisjokken en een omelettaart met tiramisu als toetje. Het geheel besproeit met een lekker landwijntje.
Ik ben vroeg op en ga mee de paarden halen die verderop in een ietwat modderige wei de nacht hebben doorgebracht. Het is nog altijd bewolkt, alhoewel minder dan gisteren, en hier en daar is er zelfs een stukje blauwe hemel te zien. Dit is bergland, en Dominic zal het geweten hebben. Langs steile hellingen begroeit met varens gaan we weer hogerop. Op sommige ogenblikken is er zelfs geen zichtbaar pad en worstelen de paarden zich omhoog op de schuine hellingwand. Er is gelegenheid voor een fikse galop eens we op het hoogplateau zijn. Daar komen we oog in oog met een merrie die vorig seizoen vanuit Cavalus ontsnapte toen ze nog veulen was. Ze heeft de winter blijkbaar goed overleeft want ze is een uit de kluiten gewassen paardje dat duidelijk geen zin heeft om terug te keren. Iedere keer als we haar naderen stormt ze weg met wilde bokkesprongen. Uiteindelijk verdwijnt ze weer in het struikgewas en wij zetten onze lange galop verder. Het klaart op en we piknikken in de zon. In de late namiddag komen we aan in de gite La Bernadole. Er is tijd en gelegenheid om de paarden een verfrissende douche te geven voor we ze naar een hogergelegen weide brengen. Het zicht op de Mont Valier is prachtig maar de ontvangst, de vriendelijkheid en het eten, vis, is maar zozo.
Ik ben al om half zeven op, de anderen slapen nog. Het is helder, de bergen staan scherp afgetekend maar een wolkendek onder ons verbergt de vallei en geeft het geheel een feeeriek uitzicht. Met alle zeven de stalhalsters trek ik naar de paardjes. Alleen, die staan op het hoogste stuk van de steile weide. Vol jeugdige overmoed trek ik omhoog met enkele halsters. Als ik er een paar kan strikken, volgen de andere ook wel. En dat is ook zo. Deze paardjes zijn ongelooflijk vriendelijk en volgzaam. Het heeft er alle schijn van dat het zal warm worden vandaag. Dominic besluit om de bagage niet te paard mee te nemen maar te laten vervoeren naar de volgende etappe om de paarden wat te sparen. Wij zullen alleen onze zadeltassen meenemen. Het weer klaart verder uit. Het zicht op de Mont Valier en de omliggende bergen is subliem. Een groot deel van de route loopt over wegen tussen hagen en bomen en we zijn voor een groot deel beschut van de zon. We piknikken onder een paar alleenstaande bomen met een geweldig zicht op de valleien die zich links en rechts voor ons uitstrekken. Er is zelfs tijd voor een siesta. De volgende stop, de gite d'Aunac, zien we al van ver liggen. Zelfs van onwezenlijk ver. Je gelooft het niet dat je daar diezelfde dag nog kunt komen. Maar een fikse galop, een paar keer bergop, bergaf en na een lange afdaling te voet zijn we enkele uren later gearriveerd bij François en Claudine. De paardjes krijgen een verdiende douche en voor de ruiters zijn er half liter flessen bier die er behoorlijk snel ingaan.
Ik heb goed geslapen. De paarden staan vlakbij, dus geen probleem voor het voederen. De lucht is grijs en bedekt. Vanavond is de bivouac. De bagage wordt opgehaald zoals gister. Normaal moeten we nu door de vallei van de rivier Salat de GR10 volgen naar een bergmeer op 1900m waar de bivouac is voorzien. Jammer genoeg hangen de wolken zo laag dat het zicht bijna nihil is. Te gevaarlijk oordeelt Dominic. De reisweg wordt aangepast. We volgen in de plaats de D3. 6km in een fiks draftempo. We piknikken aan een camping die nog niet open is en volgen dan via een piste de GR10 die in zig zag naar de bivouac plaats voert. Onderweg worden we ingehaald door de equipe die de bagage en het eten naar de bivouac plaats brengt. Het zicht is nul komma nul maar bij de laatste wegkronkels zet Dominic een fikse galop aan "Wie laatst boven is...." De rest laat zich raden... als een meute losgeslagen barbaren stormen we de bivouac plaats binnen. Hilariteit alom. Er is ook een refuge van het ONF (office national des forêts) met wie Dominic op goeie voet staat en die hem de sleutel gegeven hebben. Binnen is er gelegenheid om vuur te maken en het eten klaar te maken. Er zijn zelfs britsen voorzien om te slapen. Ik en de meesten verkiezen de tentjes die het team ook bij heeft. Er is een park gemaakt voor de paarden. De mist is zo dicht dat we zelfs het meer niet zien dat er vlak naast ligt. Veel zien we niet van wat een prachtige omgeving moet zijn, maar gezellig is het wel met z'n allen in de refuge rond een krakkemikkege tafel en voor het open vuur. Christine heeft gezorgd voor een cassoulet, wijn en kaas en ik trek met een voldaan gevoel naar mijn tentje.
Het wolkendek hangt nog altijd laag en de zichtbaarheid is nog altijd nihil. Alhoewel, ik zie nu soms de paarden en het meer als de wolken eventjes optrekken. Het ontbijt is eenvoudig en terwijl we ons klaarmaken zien we een grote groep wandelaars opduiken uit de mist. Het zijn er een 30-tal die van god weet waar vroeg vertrokken en op weg zijn naar de Porte d'Aula op 2260m. Dat is ook ons doel want daar is de grens met Spanje. In de dichte mist gaan we zigzag naar de pas. Ongelooflijk maar waar, daar schijnt aan de spaanse kant de zon, is de hemel blauw en het zicht over de vallei en de omliggende bergen overweldigend. We beginnen aan de afdaling te voet. Montgarri, ons doel ligt op 750m hoogte. We dalen zo'n 1500m. Het is warm als we stoppen voor de piknik aan de Nogera Pallersa, een snelstromende bergrivier die we zullen volgen, en verschillende keren oversteken, tot aan Montgarri. Maar eerst is er de piknik, een lange siesta en voor Dominique een duik in de rivier. Verfrissend alleszins, maar voor mij toch veel te fris. Montgarri is niet enkel een gite, er is ook een kerk met een heiligdom waarnaar jaarlijks honderden mensen komen voor een processie. Die processie is net die dag voorbij en de meeste toeschouwers trekken weg als wij aankomen, maar er is nog altijd veel volk en de aankomst van een troep ruiters heeft veel bekijks. De paarden worden vastgemaakt, krijgen te eten en dan is er tijd voor de ruiters om te genieten van een goeie cerveza, de laatste zonnestralen, de mooie omgeving en een verkwikkende douche. De apero wordt naar spaanse gewoonte met gulle hand geschonken en het eten, soep, een salade en worst met gebakken aardappelen, dat ons door Layane geserveerd wordt is even overvloedig als lekker.
Een verkwikkende nachtrust. De wandelaars zijn al vroeg op stap gegaan. Tijd om de paarden te voederen. Het is zonnig en we ontbijten buiten. Vandaag doen we een toer in de omgeving naar de hoogplateaus waar talloze meertjes liggen op 2300m. Een lange grintweg en een even lange als enthousiaste galop en we gaan weer bergop langs smalle, steile, rotsachtige paadjes. Piknikken doen we aan een eerste meer halverwege. Er zijn hier talloze kuddes met paarden en koeien die vrij rondlopen en we zien zelfs enkele kuddes met gemzen die zich uit de voeten maken. Het weer is prachtig evenals het uitzicht op de bergwereld rondom. Maar dan merkt Dominique plots dat Matchito het paardje van Layane een ijzer kwijt is. Waarschijnlijk afgerukt bij een zeer modderige doorgang. Dit is erg want niet alleen is het ijzer weg, er is ook een stuk van de hoef meegekomen. Op dit soort terrein een kleine ramp. Een zoektocht naar het ijzer levert niks op en de stemming is bedrukt. We gaan terug, Dominique leidt het paard aan de hand. Layane berijdt het zijne. Het is bergaf en we gaan tevoet. Dominique zal trachten in een nabije manege (40km verder!) een gepast ijzer te vinden maar dan nog zal een paardenwissel nodig zijn. Niet hier maar in de eerstvolgende stop in Frankrijk. Tot zolang zal Matchito meemoeten moeilijk of niet.
De zon schijnt en de lucht is blauw. Het hoefijzer dat onze spaanse vrienden gisteren nog zouden gaan halen is er nog niet en eigenlijk vertrekken ze pas rond half tien. Afwachten en duimen is zowat het enige dat we kunnen doen. Het ziet er niet goed uit want de hoef is warm, het paard mankt en er is zelfs niet veel hoef meer over om het ijzer te bevestigen. Spanjaarden rijden snel met hun 4x4 want een uurtje later zijn ze er terug met het ijzer. Het ijzer wordt bevestigd met 5 ipv 8 nagels en het mirakel geschiedt; het paard loopt normaal en het ijzer blijft goed vastzitten. We kunnen vertrekken rond 11h30. We haasten ons naar de Porte de Salau op 2087m naar Frankrijk. We genieten van een korte piknik op de Col de Salau en een geweldig uitzicht op de spaanse pyreneen. De afdaling aan franse kant is steil, moeilijk, te voet en lang. We moeten zo'n goeie 1200m lager. Rond 7h komen we in Salau aan. We logeren in een klein hotel dat uitgebaat wordt door een Nederlands echtpaar. De paarden mogen aan het eind van het dorp in een kleine wei, eigendom van de burgemeester en de zadels worden opgeborgen in de dorpsschool. Iedereen is redelijk moe en het bier, kronenbourg en leffe (geen heineken) smaakt. Als we met z'n allen aan de maaltijd zitten, kip, arriveert Yvan, een vriend van Dominique, met het vervangpaard een merrie, Saskia. We zijn terug kompleet.
Het is 7h als ik opsta. Vandaag is het de langste dag, minstens 40km. Het is terug overtrokken. 's Nachts heeft het hevig geonweerd en geregend maar voor het ogenblik is het droog. Rond 10h30 zijn we weg. De weg leidt ons omhoog en omlaag meestal door bosrijk gebied en langs verschillende waterlopen. We worden geplaagd door hele horden vliegen en dazen. En het is echt wel een van die dagen. Eerst breekt de teugel van het paard van Stephanie, die wordt hersteld met een strokoordje, dan bij de piknik in het bos neemt de zwiepende staart van Brio de bril van Brigitte mee en lanceert die ergens in het bos, gelukkig vind ik hem, dan bij een galop breekt de riem van een zadeltas van Stephanie, opnieuw reparatie met strokoordjes, een eindje verder breekt dan de riem van een van mijn zadeltassen, opnieuw herstelling met strokoordjes en uiteindelijk breekt de sluiting van een van de spanriemen van Dominique. En ook het onweer is ons gevolgd en de donder ratelt onheilspellend hard en dikwijls maar het passeert ons en we worden amper nat. Het is rond 7h dat we aan de gite aankomen. De paarden krijgen een verdiende douche en ook Stephanie die Dominique een beetje te dikwijls uitdaagde krijgt de volle laag. Een lekkere kir en dan kwartels met rode pepers, sla, kaas en citroentaart en daarna op het terras wat nakeuvelen met een tisane en cognac tot het donker is. La vie est belle.
Een luie morgen. We vertrekken pas na de middag want dit is een korte rit. We maken een kleine wandeling in de omgeving en eten onze piknik op het terras van de gite. Na de middag vertrekken we. Het is niet echt zonnig maar droog. De weg loopt weer door bosrijk gebied met enkele steile hellingen. Dit keer hebben we zelfs geen zadeltassen bij. Alle bagage wordt weer naar de volgende stopplaats gebracht. Dat is dit keer in een oude molen die uitgebaat wordt door voormalige champagneboeren die hun zaak overlieten aan de zoon en zich amuseren met dit kleine gastenverblijf. De mensen zijn uiterst vriendelijk, de paarden hebben een goeie wei en de wijnen zijn voortreffelijk of wat dacht u in deze omgeving. De pot schaft een pate van kalkoen, een couscous van kip en lam, chocoladepudding en een goeie mare de champagne na. Het begint te regenen als ik naar bed trek.
Het regent als ik om 7h20 opsta. Dat beloofd. Het ontbijt wordt behoorlijk lang uitgerokken en ongelooflijk maar waar als we om 11h vertrekken schijnt de zon en is de lucht blauw. Alhoewel een goed deel van de weg steil en modderig is wordt er behoorlijk wat afgegallopeerd. Dat de paarden 10 dagen zwaar terrein in de benen hebben is niet merkbaar aan hun allure. Jammer maar als we voor de piknik hogere gronden opzoeken komen de wolken weer opzetten en zit het weer potdicht. Zicht is weer nihil. Dominique besluit dan maar om via lager gelegen wegen naar huis te keren maar beloofd ons nog een laatste lange galop. Ik vertrek vanuit laatste positie en ik kan Mateo langs Michel, Brigitte en Romain flikkeren maar Dominique, Layane en Stephanie blijven mij voor. De kiezel steentjes zitten in mijn haar, tussen mijn tanden en in de zakken van mijn jas. We arriveren rond 7h. Romain heeft nog gezorgd voor een fles champagne. Een waardig einde voor een mooie tocht. Volgend jaar afspraak daar want ik heb er mijn hoed vergeten en die moet ik zeker terughalen.
meer inlichtingen vindt je op cavalrando en op pyrenees-a-cheval
