Op maandag 12 april is het zover. We vertrekken naar Namibie voor een "paarden-safari". "We" zijn Chris, Mart en ikzelf als ruiters en Gilberte als niet-ruiter. Ons doel is de Okapuka ranch bij Windhoek, een 14.000ha groot prive wildpark waar wij aan gamespotting gaan doen op volbloed Arabische paarden. De trip er naar toe is een beetje omslachtig : van Brussel naar London, van London naar Johannesburg vandaar naar Windhoek en dan nog een uurtje rijden naar de ranch. De vlucht met British Midlands en South African Airways verloopt vlot en we landen op dinsdagnamiddag op de luchthaven van Windhoek. Onze bagage heeft ons goed gevolgd en een ranger van Okapuka wacht ons op bij de aankomsthall. We hadden fotos gezien van de Okapuka lodge maar de werkelijkheid is toch nog indrukwekkend. We worden verwelkomd met een drankje en maken kennis met, Ingeborg de eigenares van de paarden, een kleine, kwieke dame, een Noorse van afkomst maar die jaren in Nederland heeft gewoond en enkele jaren voordien met haar engelse echtgenoot deze paarden-safari opstartte. Zij wil zich vooral specialiseren in de lijn van het Egyptische arabische volbloedpaard en heeft daarvoor een drietal hengsten gekocht, waaronder zelfs een uit Texas. We hebben nog de kans om het voederen van de leeuwen mee te maken en we spreken af voor de volgende dag om 7h30 aan de stallen. Daarna maken we dankbaar gebruik van de rijkelijk gevulde bar voor het aperitief en gaan dan naar het restaurant voor ons eerste à la carte diner. Onze tafel is voor ons voorbehouden met het kaartje "Bespreek". Na een voortreffelijke maaltijd trekken we vroeg naar onze bungalows.
Het is vroeg dag, en het belooft een zonnige dag te worden. Een uitgebreid ontbijtbuffet en dan gaan we naar de paarden. Mart krijgt Nimrod, Chris Starfire en ik Suwaihib. Het zijn allemaal volbloed arabieren maar met hun eigen karakter. Nimrod is nogal stoicijns en neemt de dingen graag gemakkelijk, Starfire heeft een gevoelige mond en word gereden zonder bit, en Suwaihib is een 6-jarige jonge knaap die nog veel te leren heeft. Ingeborg is degene die ons zal gidsen, maar voor vandaag en morgen laat ze zich bijstaan door Andre een forse Zuidafrikaner, een hoefsmid die in de toekomst ook als gids zal fungeren. Nog wat laatste instrukties en dan zijn we vertrokken naar een sektor die "Kududam" heet. Om de haverklap wijst Ingeborg ons op de verschillende dieren die ons links en rechts voorbijflitsen, wegspringen of ons van op afstand gadeslaan. Springbok, oryx of gemsbok, hartebeest, kudu. Dan zien we een grote troep giraffen die zich te goed doen aan de accaciabomen. Omzichtig gaan we er naar toe en kunnen ze te paard naderen tot op een 50m, de giraffen beschouwen ons klaarblijkelijk als een speciaal soort paard en bekijken ons even nieuwsgierig als wij hen. Geweldig. Het hoogtepunt is een beetje later als we de familie rhino tegen komen. Twee wijfjes, moeder en dochter met een klein kalf en het mannetje. De stier heeft ons al spoedig opgemerkt en laat duidelijk verstaan hoe dicht we volgens hem mogen komen. Voor dit dier heeft Ingeborg ons ook een alarmprocedure uitgelegd, wat te doen ingeval het mannetje zou chargeren (maken dat je als de bliksem wegkomt). Maar er gebeurt niets en we trekken ons omzichtig terug. Er zijn niet alleen de dieren, ook over de planten en bomen weet Ingeborg ons steeds iets nieuws en interessants te vertellen. De eerste morgen wordt afgesloten met een rengalop op de landingspiste voor lichte vliegtuigen op het domein. Enkel Andre en ik "oens twieen" laten ons verleiden om de snelheid van de paardjes ten gronde uit te testen. De paarden worden op het einde van elke rit grondig afgespoten en daarna is het de beurt aan de ruiters om aan de "hyena bar" te genieten van een koele dronk en een lichte lunch. Na de middag is er tijd voor andere dingen. Er zijn enkele wandel "trails" uitgewerkt en vandaag proberen Mart en ikzelf er zo een van een uur of twee. Ook tevoet zie je overal, maar dan van ver, het wild. Als we 's avonds na donker, in het restaurant genieten van een voortreffelijke eland steak met een rode landskroon pinotage, komt een grote kudde hartebeesten grazen vlak voor ons op het gazon. En als we daarna langs het wandelpad naar onze ruime en comfortable bungalows wandelen doen we dat onder een heldere en prachtige sterrenhemel.
Voortreffelijk geslapen. Er is weer een strak blauwe lucht. Vandaag gaan we naar een ander deel van het domein de "windmill". Aan de krokodillenvijver liggen het mannetje en het vrouwtje te zonnen aan de oever. Een jakhals en enkele bavianen maken zich uit te voeten en een zestal grote "black storks" vliegt klapwiekend op. We naderen een grote kudde gnoes die met de gekste sprongen op de vlucht slaat, gevolgd door een even grote kudde oryxen, prachtige dieren met hun enorme horens het nationale symbool van Namibie. Het houdt niet op. Hier zit werkelijk een overvloed aan wild. Een beetje verder zien we een kudde springbokken . De reden van hun naam is overduidelijk als ze zich met enorme sprongen verwijderen. Als we dan nog een kudde hartebeesten kruisen is de lol kompleet. Aan de windmolen die water oppompt houden we halt voor een slok water voor ruiter en paard en als we de terugweg aanvatten staan we plots oog in oog met een moeder giraffe en haar jong die zich onbevreesd van nabij laten fotograferen. De morgen wordt succesvol afgesloten met een lange deugd doende galop. Zowel Andre als Ingeborg zijn enthousiaste endurance en long distance riders en dat blijkt duidelijk als er gedraafd en gegaloppeerd wordt. Na de middag trekt Mart er weer te voet op uit. Ik heb wat last in mijn heup en hou het rustig. Ook voor Gilberte was het een gevulde morgen want zij ging mee met een jeep safari. Om 6uur spreken we af met Ingeborg voor een aperitief aan de bar, genieten van de afrikaanse zonsondergang , keuvelen nog wat na en maken onze keuze uit het menu. We gaan dit keer voor de "game consommé" gevolgd door "springbok filet". Op het gazon is er dit keer geen grote kudde verzameld maar ter compensatie vergasten 2 mannetjes hartebeesten ons op een schijngevecht. Het is amper 9h als ik het licht uit doe.
De zon staat weer aan de blauwe hemel. Andre is niet van de partij, hij neemt ergens te lande deel aan een endurance. Vandaag gaan we naar "Quarrycamp" speciaal op zoek naar oryx. De begroeiing is hier dichter en het kreupelhout is bezaait met nijdige doorns zo groot als tandestokers. Het wild kan zich beter verschuilen en de oogst is mager want behoudens enkele oryxen, wat bavianen en paarden die hier los lopen zien we niet veel. Daarbij komt nog dat starfire, het paard van Chris nogal gevoelig is aan zijn hoeven en wat kreupel loopt, zodat we het voor het overgrote deel bij de stap houden. Ook Mart voelt zich niet zo heel lekker op Nimrod. Mart heeft minder rijervaring en Nimrod heeft dat heel goed begrepen. Hij blijft achter en moet konstant aangedreven worden. We houden het voor bekeken en op de weg terug passeren we de landrover met de jagers die voor vers vlees gaan zorgen voor het restaurant. De namiddag is er een van zonnekloppen aan het zwembad. Er is een aangenaam windje en voor we het weten is het weer tijd voor het aperitief met Ingeborg. Als we aan het tournedos zitten defileren voor ons opnieuw de hartebeesten.
Vandaag beginnen we met een prive "lion feeding" die Ingeborg voor ons heeft versiert. Het mannetje en de twee wijfjes die op enkele meters afstand ons grommend beloeren terwijl ze zich tegoed doen aan een grote homp vlees, is een indrukwekkend zicht. Mart houdt het paardrijden voor bekeken, ze heeft wat last in de liesstreek en besluit om samen met Gilberte in de namiddag een game drive met de landrover te maken. Starfire is ook buiten strijd en Chris krijgt een merrie Gulmek. We zijn met z'n drieen te paard en we krijgen weer een overvloed aan giraffes, hartebeesten en wrattenzwijnen te zien. We houden er goed de pas in. Op de terugweg heb ik het onzalige idee om mijn hoed af te nemen en weer op te zetten. Suwaihib ervaart dat duidelijk als extreem levensbedreigend, schiet als een kanonkogel van onder mij weg en met een smak plof ik in het mulle zand. Verbouwereerd en eerder gekwetst in mijn eego dan wat anders kan ik enkel maar toekijken terwijl hij in paniek weggaloppeerd. Het moet zowat 20 jaar geleden zijn dat ik nog van een paard donderde, en nu dit...Gelukkig staat hij een goeie 500m verder in de schaduw van een boom te grazen en moet ik niet de hele weg te voet terug. Ik laat de hoed waar hij hoort, op mijn kop, en vermijd alle mogelijke bewegingen die hij als gevaarlijk zou kunnen interpreteren. Ingeborg trakteert ons op een lange draf en galop. Zijn rechtergalop geeft mij het gevoel door een mayonaiseklopper te worden gehaald maar zijn linkergalop is hemels en we zijn weer goeie vrienden als ik hem zijn douche geef. Er is een trouwpartij op okapuka en het bruidspaar staat er op om mekaar het jawoord te geven in de stallen zonder de paarden er in. Rare jongens die namibiers. Mart en Gilberte nemen 's namiddags deel aan de game drive, de landrover rijdt zich vast, maakt slagzij waardoor iedereen er uit moet en worden dan geconfronteerd met de voltallige familie rhino die komt aandraven om te kijken wat daar loos is. Gelukkig raakt de landrover op tijd los en iedereen er terug in voor ze àl te dicht komen. Vandaag arriveert er ook nog een ander ruiter-gaste, een engelse jongedame, Carol die de volgende twee dagen met ons zal optrekken.
Het weer blijft prachtig. Deze morgen gaan we proberen de struisvogels en de zebra's te zien. Het is warm en dorstig weer. De zebra's zijn te schichtig en stormen weg lang voor we ze kunnen benaderen, maar de struisvogels zien we wel paraderen, op veilige afstand weliswaar en een eind verder zijn we getuige van een heus gevecht tussen een paar mannetjes giraffen die mekaar met hun lange nekken en hoorns bewerken. Zoals ze schijnbaar alles traag en statig doen, zo is ook een gevecht tussen giraffen schijnbaar traag en statig maar daarom niet minder gemeend. Na de middag heeft Ingeborg een minibusje voor ons georganiseerd en gaan we naar Okahandja een markt voor houtbewerkers. Het is een rommelige verzameling van standjes waar de meest uiteenlopende produkten, meestal in hout maar ook in been en malachiet enthousiast worden aangeboden en aangeprezen door de plaatselijke "middenstand" die voor alles en nog wat bereid is "Sunday prices" te maken. Afbieden maakt het kopen van wat prularia veel lolliger. 's Avonds eten we "beef à la maison" dat ons, zoals steeds, met een welgemeend en vriendelijk "geniet het" wordt opgediend, terwijl op het gazon twee hartebeesten het weer uitvechten. Het is amper 20h15 als mijn rolluiken al dichtvallen.
Vandaag, onze laatste dag, is de "mountain drive". We gaan in de Ochihavera mountains met piknik. Om 9h45 gaan we op weg. Chris heeft een licht verschot opgelopen en heeft zich voorbereid met de nodige zalfjes en pijnstillers. Vooraleer we de bergen intrekken zien we nog een troep sabel antilopen met hun indrukwekkende hoorns. De Ochihavera zijn een opeenvolging van hoge, steile heuvelruggen waarvan het hoogste punt ongeveer op 1900m ligt. De hellingen worden door de paarden iedere keer met veel enthousiasme in draf en galop genomen, afdalingen gebeuren in stap. Wij hebben afgesproken met Andre en de niet ruiters Gilberte en Mart in de hunting cabin die we heel klein in de verte hebben kunnen zien liggen. Piknik, drank, eten en drinken voor de paarden, alles wordt aangevoerd in de 4x4 en we ontmoeten mekaar in de hunting cabin. Het uitzicht over de weidse omgeving is geweldig. Na de middag passeren we een meer waar Andre een zwemmetje maakt met een van de paarden, onder het goedkeurend of afkeurend geblaf van een grote bende bavianen die ons van op de bergflank observeren. In de late namiddag komen we terug bij de lodge. Nog een keer de paarden douchen en onze horse safari zit er op. Een geweldige, enige ervaring, niet vergelijkbaar met enig ander paardenverlof, jammer dat het zo ver weg is.
ook lust? meer info vindt je op okapuka ranch en op xplore
